HUMANUM HUIS WORDT
Maak kennis met Parker.
Parker Woodroof, PhD.
OPRICHTER · AMSTERDAM
Maak kennis met Parker
In oktober 2024 verloor ik mijn ringvinger toen ik een basketbal dunkte over mijn dochter heen. En dat in een basket van ruim twee meter hoog, voor de duidelijkheid. Ik kwam naar beneden, keek naar mijn hand en het eerste wat ik eruit kon persen was: "Hoe ga ik nu typen?" Achteraf gezien is dat best veelzeggend na het verliezen van een vinger. En toen kwam kunstmatige intelligentie. Ik begon te dicteren omdat het moest, en ik begon AI te gebruiken omdat de manier waarop ik altijd had gewerkt ineens niet meer beschikbaar was. Ik werd productiever. Veel productiever. Maar dat bleek uiteindelijk het minst interessante deel te zijn.
Meer productie leidde tot betere vragen. Waarom maak ik dit? Wat probeer ik eigenlijk te begrijpen? Voor wie is dit bedoeld? Wat wordt er mogelijk als de oude beperkingen verdwijnen? De kwaliteit en ambitie van wat ik kon creëren, begonnen bijna onbegrensd aan te voelen. Ik kon iets uitpraten, een idee volgen dat ik zelf nauwelijks begreep, erover discussiëren, het omdraaien, het met iets anders verbinden en ergens uitkomen waar ik in mijn eentje misschien nooit was gekomen. AI hielp me niet alleen sneller te werken. Het veranderde mijn gevoel van wat mogelijk was. En toen begon ik iets anders op te merken: de technologie onthulde mij. Mijn gewoonten. Mijn ambitie. Mijn blinde vlekken. De vragen die ik wist te stellen en de vragen die ik niet wist.
Toen ik dat bij mezelf zag, begon ik het overal te zien. AI deed zijn intrede in organisaties als productiviteitstool, maar daaronder speelde zich iets veel interessanters af. Het legde bloot hoe mensen denken, hoeveel vertrouwen ze in elkaar hebben, wat ze niet durven te zeggen, of ze weten waar ze naartoe gaan en wat ze zich voorstellen dat mogelijk is wanneer oude beperkingen beginnen te verdwijnen. Die vraag werd uiteindelijk Humanum Huis.
Realisatie
Realisatie
Ik was al aan het experimenteren met AI voordat ik mijn vinger verloor, maar een paar vroege ervaringen veranderden mijn ideeën over wat het kon. Ik was ooit een rapport vergeten dat een decaan me had gevraagd te schrijven. Ik had nog geen vaste aanstelling en dacht dat ik er niet meer uit zou komen. Ik gaf de AI de context en wat het rapport moest bereiken. Vijf minuten later verstuurde ik het. "Dat is perfect," schreef ze terug. Dus bleef ik het testen. Mijn vader, een programmeur bij SEDONA, gaf me een programmeerprobleem dat hij zelf niet had kunnen oplossen. Ik ben geen programmeur. Ik stelde genoeg vragen om te begrijpen wat het moest doen, werkte het samen met de AI uit en stuurde hem iets dat werkte.
Die ervaringen gaven me genoeg zelfvertrouwen om iets groters te proberen. Ik was voorzitter van een cultuurwerkgroep aan een business school met iets meer dan honderd mensen. We verzamelden meer kwalitatief materiaal dan een commissie realistisch gezien kon onthouden. Ik gebruikte AI om het te synthetiseren en liet vervolgens collega's de ruwe antwoorden opnieuw bekijken en het beeld ter discussie stellen. Het klopte. De machine had geen geheime waarheid ontdekt. Het had de verspreide informatie in een heel gebouw samengebracht en tegelijkertijd zichtbaar gemaakt. Toen ik eenmaal zag wat een gebouw kon bereiken als het leerde naar zichzelf te luisteren, begon ik me af te vragen waar de grens lag.
Die vraag bleef zich maar uitbreiden. Ik ontwikkelde een methode om mensen te helpen inzien wat waar is, zich voor te stellen wat er nog mogelijk zou kunnen zijn, en te beslissen hoe we samen verder kunnen gaan. Toen vroeg ik mezelf af welke vraag daarvoor het meest geschikt was. Ik kom steeds weer terug bij de belangrijkste vraag die ik ken: wat voor wereld gaan we bouwen met zo'n krachtige intelligentie? Dat is waar ik ervoor heb gekozen om mijn werk op te richten.